Θα συνεχίσουμε να «νίπτουμε» τα χέρια μας;
Η συνέχιση των πολιτικών απαξίωσης και διάλυσης της κοινωνικής ασφάλισης είναι γεγονός αναμφισβήτητο. Η αντίληψη όμως, της αλληλεγγύης των γενεών είναι αυτή που χτυπιέται με τα μέτρα που συναποφασίζουν η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και οι «θεσμοί», δηλαδή οι τοκογλύφοι-ληστές-δανειστές όπως αποκαλούνταν από αρκετούς από τους νυν κυβερνητικούς ταγούς, μέχρι το δημοψήφισμα του 2015.
Παγιώνεται με ραγδαίους ρυθμούς η αδιαφορία για το τι θα απολάβουν από τον κόπο τους οι γενιές που θα συνταξιοδοτηθούν τα επόμενα χρόνια. Το κράτος εγγυάται προς το παρόν μόνο 384 ευρώ, κι αυτά όχι σίγουρα. Κανένα μέτρο για την τόνωση της εργασίας που θα αιμοδοτούσε τα λεηλατημένα από δεκαετίες ασφαλιστικά ταμεία, με την ανεργία να καλπάζει. Περικοπές επικουρικών, τραγικές μειώσεις κυρίων συντάξεων από το 2018, περαιτέρω μείωση της ρευστότητας στην αγορά προκειμένου να αποπληρωθεί ένα κατασκευασμένο χρέος-τέρας που καταβροχθίζει σα Μολώχ τους πόρους της χώρας. Στους «παλαιούς» συνταξιούχους του ΤΣΑΥ (κανένας ένοχος ή έστω ύποπτος από τις διορισμένες διοικήσεις του τέως δικομματισμού για την αποψίλωση των αποθεματικών του) κατάσχουν τις εισφορές μονοσυνταξιοδότησης και στους «νέους», αυτούς που εισήλθαν στην αγορά εργασίας μετά το 1993, συντάξεις και παροχές πείνας. Πάντως οι ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρίες έχουν αυξήσει το πεδίο επιχειρηματικής τους ανάπτυξης εν όψει του νόμου Κατρούγκαλου-Κυβέρνησης-δανειστών.
