Του Θανάση Μανιάτη.
Τμήμα Οικονομικών Επιστημών, Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Περίληψη: Καθώς η τελευταία οικονομική κρίση βρίσκεται σε εξέλιξη, η ανάγκη για επεκτατική δημοσιονομική πολιτική με σκοπό την τόνωση της πραγματικής ζήτησης αντιμετωπίζει ένα σοβαρό εμπόδιο, το τεράστιο δημόσιο έλλειμμα του προηγούμενου έτους και τα υψηλά επίπεδα του δημοσίου χρέους. Στην εργασία αυτή εξετάζουμε εμπειρικά το ερώτημα: είναι η εργατική τάξη υπεύθυνη για τα δημόσια ελλείμματα και τα συσσωρευμένα χρέη στην Ελλάδα; Με άλλα λόγια είναι το ισοζύγιο των δημόσιων δαπανών που απευθύνονται στους μισθωτούς εργαζόμενους και της φορολογίας του εργατικού εισοδήματος, θετικό ή αρνητικό για το καθαρό εισόδημα και το βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων; Με την αφαίρεση των φόρων της εργατικής τάξης από τα οφέλη της εργατικής τάξης που προέρχονται από τις δημόσιες δαπάνες υπολογίζουμε τον καθαρό κοινωνικό μισθό που αφορά την εργατική τάξη για την πρόσφατη περίοδο, 1995-2008. Ο λόγος του καθαρού κοινωνικού μισθού είναι ο καθαρός κοινωνικός μισθός ως ποσοστό του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος και εκφράζει τη σημασία της καθαρής θετικής ή αρνητικής δημοσιονομικής θέσης της εργατικής τάξης για το συνολικό οικονομικό σύστημα. Τα αποτελέσματά μας δείχνουν ότι ο καθαρός κοινωνικός μισθός είναι συστηματικά αρνητικός –κατά μέσο όρο 6,5% του ΑΕΠ- για τα έτη που εξετάστηκαν υποδηλώνοντας ότι η δημοσιονομική κρίση της χώρας κάθε άλλο παρά οφείλεται στην επιδότηση του εισοδήματος των εργαζομένων.
ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΕΚΘΕΣΗΣ
1) Οι δημόσιες δαπάνες στην Ελλάδα το 1995-2009, είναι κάτω από το ΜΟ της ΕΕ-15
2) Τα δημόσια ελλείμματα οφείλονται κυρίως σε ανεπαρκή φορολογικά έσοδα.
3) Ο δημόσιος τομέας, στον οποίο ξοδεύουμε περισσότερα χρήματα, από τον ΜΟ της ΕΕ_15 είναι η κρατική γραφειοκρατία, το στράτευμα και η καταστολή.
4)Η φορολογία των επιχειρήσεων ως ποσοστό του ΑΕΠ στην Ελλάδα, ήταν από τις χαμηλότερες στην ΕΕ-15.
5) Οι κοινωνικές παροχές (συντάξεις, περίθαλψη κλπ) των Ελλήνων μισθωτών χρηματοδοτούνταν εξ' ολοκλήρου από τους φόρους τους, και όχι από φορολογία κεφαλαίου.
2) Τα δημόσια ελλείμματα οφείλονται κυρίως σε ανεπαρκή φορολογικά έσοδα.
3) Ο δημόσιος τομέας, στον οποίο ξοδεύουμε περισσότερα χρήματα, από τον ΜΟ της ΕΕ_15 είναι η κρατική γραφειοκρατία, το στράτευμα και η καταστολή.
4)Η φορολογία των επιχειρήσεων ως ποσοστό του ΑΕΠ στην Ελλάδα, ήταν από τις χαμηλότερες στην ΕΕ-15.
5) Οι κοινωνικές παροχές (συντάξεις, περίθαλψη κλπ) των Ελλήνων μισθωτών χρηματοδοτούνταν εξ' ολοκλήρου από τους φόρους τους, και όχι από φορολογία κεφαλαίου.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ:
Είναι σαφές από την εμπειρική ανάλυση της αναδιανεμητικής λειτουργίας του κράτους στην Ελλάδα,
ότι η εργατική τάξη δεν μπορεί να θεωρηθεί υπεύθυνη για τις δημοσιονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζει η χώρα. Οι κοινωνικές παροχές και οι συντάξεις των μισθωτών εργαζομένων χρηματοδοτούνται εξ ολοκλήρου από τους φόρους τους, ενώ παράλληλα επιδοτούν τις διάφορες κρατικές λειτουργίες που είτε ωφελούν άμεσα το κεφάλαιο είτε αποσκοπούν στη δημιουργία των υλικών και ιδεολογικών όρων για την απρόσκοπτη αναπαραγωγή του συστήματος. Η επιδότηση αυτή του κράτους από τους μισθωτούς εργαζόμενους είναι της τάξης του 6.5% του ΑΕΠ κατά μέσο όρο5, που καθόλου συμπτωματικά είναι σχεδόν ίση με τις πληρωμές για τόκους του δημοσίου χρέους για την ίδια περίοδο (6.6% του ΑΕΠ). Μπορεί το δημόσιο έλλειμμα των τελευταίων χρόνων να οφείλεται σχεδόν αποκλειστικά στην πληρωμή των τόκων του δημοσίου χρέους, αλλά το πρωτογενές ισοζύγιο δαπανών και εσόδων οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην καθαρή φορολόγηση και συνεισφορά των μισθωτών. Είναι προφανές ότι οποιαδήποτε κυβέρνηση προέρχονταν από την εργατική τάξη και ήθελε να εκφράσει τα συμφέροντα της θα είχε σαν πρώτο της μέλημα τη μη αναγνώριση του δημόσιου χρέους. Στην πράξη βέβαια, με αφορμή τη δημοσιονομική κρίση παρατηρούμε την ακόμη μεγαλύτερη επιβάρυνση των μισθωτών εργαζομένων και συνταξιούχων, την αισθητή χειροτέρευση του βιοτικού τους επιπέδου και τη διάλυση ακόμη και αυτού του ημιτελούς και αναποτελεσματικού κράτους πρόνοιας στην Ελλάδα.
ΔΕΙΤΕ ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ ΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου